poniedziałek, 5 maja 2014

Jak Marta stała się Marią



Nigdy nie byłam blisko związana z wiarą katolicką. Już jako mała dziewczynka tworzyłam własną formę wiary i własne rytuały. Patrząc na świat przez okna w mieszkaniu na 11 piętrze, gdzie więcej widać było chmur niż ziemi, snułam swoje rozmyślenia. Pamiętam jak ważne było dla mnie odkrycie słów Kierkegaarda: „Prawdę poznaję jedynie wówczas, gdy staje się ona we mnie życiem”, bo nazywało drogę jaką odkrywałam moją wiarę i to co jest moją rzeczywistością. Tak więc czułam co jest dla mnie prawdziwe i odrzucałam pomysły, że skoro dla mnie prawdziwe jest A, to B też musi być. No bo jak zachwyca skoro nie zachwyca? :)


 
Nie byłam blisko wiary katolickiej, ale cała historia, którą tutaj chcę opowiedzieć jest jak taniec z wątkami i opowieściami chrześcijańskimi. A zaczęło się od mojego imienia. Nigdy nie utożsamiałam się z imieniem Marta, wydawało mi się one zbyt twarde, konkretne, surowe. Nie widziałam w nim miejsca na moją delikatność, wrażliwość, intuicję czy kobiecość. Jako dziecko pamiętam, że czułam w nim coś raniącego, choć pewnie nie potrafiłabym tak tego określić. Nic dziwnego, że mocno zapadła mi w pamięć biblijna przypowieść o Marcie i Marii. Dwie siostry, tak różne: Marta skoncentrowana na przygotowywaniu dla Gościa posiłku, Maria zasłuchana w jego słowa. Tyle możliwych interpretacji tej sytuacji: Marta pracowita, Maria leniwa; Marta poświęcająca się, Maria pijąca ze źródła; Marta zirytowana i zazdrosna, Maria z otwartym sercem pełnym miłości; Marta skoncentrowana na tym co ziemskie, Maria skoncentrowana na tym co duchowe; Marta praktyczna i aktywna, Maria niepraktyczna i wrażliwa; Marta yang, Maria yin. Obie potrzebne i na swój sposób wspaniałe. A jednak można odczuć, że Jezus docenił postawę Marii nie Marty: "Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona". Teraz kiedy wróciłam do tej opowieści po latach widzę w tym fragmencie przekaz uspokajający i życzliwy, jednak w mojej pamięci z dzieciństwa pozostał obraz odrzucenia i niesprawiedliwości. I ta myśl, że wolałabym być Marią niż Martą!



Myśl ta została zakopana gdzieś w mojej podświadomości i już do niej nie wracałam. Imię Marta odczuwałam jako pewne brzemię, ale też z czasem coraz więcej widziałam w nim siebie. Mam w sobie tą siłę, konkretność i odpowiedzialność, mam umysł analityczny i nieraz złośliwy, niełatwo mi czasem okazywać uczucia i puścić kontrolę… Duża część tego co pojawia się w opisach znaczenia imienia Marta pasuje do mnie, a jednocześnie… mnie głęboko dotyka. To imię opisuje tą część mnie, która wiąże się z cierpieniem. W jednym z opisów można przeczytać: „Jej charakter dojrzewa bardzo wcześnie, przez co skraca się czas beztroskiej młodości.” I tak właśnie było w moim przypadku, z tym, że ta częściowo wymuszona dojrzałość oznaczała oddzielenie od czegoś co jest moją esencją. 


Zadziało to się całkiem niespodziewanie. Brałam udział w ceremonii z okazji Wiosennego Przesilenia dwa lata temu. Podczas tej ceremonii najstarsza osoba z uczestników gasiła w pewnym momencie świecę zanurzając nas tym samym w kompletnej ciemności. Medytacja w ciemności kończyła się zapaleniem nowego ognia przez najmłodszą uczestniczkę, którą tak się złożyło, że byłam ja. I kiedy tak siedzieliśmy w tej świętej Ciemności czekając na odrodzenie światła pojawiło mi się niczym błysk w umyśle to imię – Maria. W tej medytacji zrozumiałam nagle, że to imię opisuje prawdę o mnie, że ono jest mną. 



Było to ogromne zaskoczenie, bo nigdy nie myślałam o tym imieniu w ten sposób, nie myślałam też o zmianie imienia czy o przybraniu nowego, a nawet gdybym myślała, to na pewno nie wybrałabym Marii. To nie było imię, które określiłabym jako ładne, fajne, miłe. To imię jak ogromny znak mojego przeznaczenia, które mnie trochę przeraża, a trochę zawstydza. Dlatego mimo mnożących się znaków pokazujących, że to właśnie to imię jest mi pisane, długo się nie mogłam zdecydować na przyjęcie go. Miałam poczucie, że do tego imienia trzeba dojrzeć, dorosnąć, oraz, że bym mogła je przyjąć muszę przepracować wszystko to co wiąże się z Martą. Dziś widzę, że poczucie, że to przejście jest trudne i wymagające płynęło z postawy Marty, z jej niepokojów i braku wiary w siebie. Przez te dwa lata przeszłam ogromną drogę powracając do samej siebie, do źródeł miłości do samej siebie i do esencji mojego życia. Ale o czekającej mnie przemianie zazwyczaj wolałam nie pamiętać ;) I znów przypomnienie przyszło samo, niczym grom z jasnego nieba. Nie mogłam mieć wątpliwości, że to właśnie ten moment by przyjąć i rozwijać dary Marii. 



Było to w czasie Wielkiego Krzyża. Krótko wcześniej przepłynął przeze mnie tekst o chrzcie katolickim, jako o rytuale. A wraz z tekstem obraz krzyża – symbolu podzielenia i polaryzacji – otoczonego okręgiem, który te przeciwieństwa łączy i uzdrawia wewnętrzne rozdarcie. Okrąg jako symbol jedności i bycia całością w mojej wizji zastąpić (lub uzupełnić) miał na naszym czole znak krzyża zakreślony podczas chrztu. Kiedy krótko później przeszłam z imienia Marta na Maria, ktoś zwrócił uwagę na to, że „t” zgubiło kreseczkę… Wiem, że mam skłonność do fascynowania się nawet drobnymi znakami, ale ten mnie bardzo poruszył: krzyż w moim imieniu stał się (malutkim) okręgiem! Imię z chrztu świętego zostało zastąpione imieniem z Ceremonii Wiosennego Odrodzenia! Marta dźwigająca ciężar odpowiedzialności i samokrytyczności, stała się Marią z otwartym sercem i pełną zaufania do życia! :)

Witam Was jako Maria! 



P.S. Gdy czytam o siostrach Marii i Marcie lub gdy oglądam obrazy przedstawiające je razem z Jezusem mocno czuję, że one tak naprawdę były / są jedną kobietą! Ich postawy się dopełniają i jedyny problem jest wtedy, gdy jedna nie ma szacunku dla jakości reprezentowanych przez drugą lub gdy jedna jest faworyzowana kosztem drugiej. Obie są częścią mnie. Widzę Marię w moim sercu, a Martę w umyśle oraz jako strażniczkę bramy. Za bramą jest Maria – niewinna i delikatna, tak bardzo potrzebująca w przeszłości ochrony Marty. Teraz pragnę poczuć pełniej jak to jest być Marią, rozgościć się w niej i jako Maria wychodzić do ludzi. Ale Marta również pozostanie ze mną, jako ważna część, której jestem bardzo wdzięczna i która pozwala mi zrównoważyć wrażliwość Marii i radzić sobie w materialnym świecie. Połączenie przeciwieństw, spotkanie sióstr, zabliźnienie ran, uznanie wszystkich aspektów siebie i pozwolenie sobie na podążanie drogą serca… Aho! :)


Powiązane artykuły:


9 komentarzy:

  1. Dzięki za ten tekst - otwartość i szczerość. Postawa Marii i Marty skojarzyła mi się z walką kobiet między sobą - Marty zwalczają Marie, bo wydaje im się, że postawa tych drugich zaprzecza fundamentom, na których one zbudowały swoją sytuację życiową i odwrotnie. Akceptacja w tym wypadku jest niesamowitym wyzwaniem.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To prawda, tym bardziej, że każda walka między kobietami ma źródło w niezgodzie na bycie w swojej pełni, czyli na objęcie wszelkich aspektów swojej kobiecości. Dzięki! :)

      Usuń
  2. O ludzie...! gdy czytam o Twoich rozterkach związanych z imieniem Marta - jak czułaś, że w jakiś sposób Ciebie rani, ociera i drażni, to tak jakbym czytała o sobie. Mam na imię Hania. I od zawsze czułam, że to imię jest dla mnie zbyt ostre, takie kanciaste. Nie umiałam tego nazwać. Czułam, że jest jak za duże ubranie, nie do końca pasujące na mnie. Noszę je już naprawdę dłuuugo. Nigdy nie myślałam o tym, aby je zmienić, jakoś może dopasować inne imię do siebie, bo niby na jakie? Żadnego pomysłu. I tak sobie myślę, że są we mnie obawy jakieś i lęki. Masz rację, że tak naprawdę może to być nasza niezgoda na siebie jako całości. Imię Hania zawsze kojarzyło mi się z osobą ostrą, twardą, silną, dającą sobie radę, kontrolującą. I taka też jestem, ale też jestem inna - bardzo głęboko w sobie - czuła, troskliwa. I tak sobie żyję w swoim dualizmie Hania-Nie-Hania. Gratuluję zauważania znaków i skorzystania z okazji. Odwagi do zaakceptowania siebie jako całości. Pozdrawiam :-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Haniu-Nie-Haniu! :) Myślę, że w moim przypadku najważniejsze było przepracowanie tematu Marty, a to oznacza przyjęcie imienia jako pewnej misji, bez pełnego z nim utożsamienia. Zmiana nastąpiła w momencie gdy wzięłam z tego imienia dużo, gdy już przyjęłam moją konkretność, zaradność, zorganizowanie i wypracowałam pewne podstawy w życiu zawodowym. Przedtem się buntowałam przeciwko tym cechom w sobie i buntowałam się przeciw wszelkim strukturom. Stworzyłam swoje struktury i nagle poczułam, że czas na Marię :) Z całą wdzięcznością dla Marty! Może to co napisałam będzie jakąś inspiracją w Twojej drodze, a może Twoja ścieżka jest zupełnie inna... :) Pozdrawiam ciepło, Maria.

      Usuń
  3. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
  4. Wow! Przy slowach "krzyż w moim imieniu stał się (malutkim) okręgiem! Imię z chrztu świętego zostało zastąpione imieniem z Ceremonii Wiosennego Odrodzenia!" poczulam ciarki na calym ciele!!! Piekny post! Dziekuje :-)

    OdpowiedzUsuń
  5. Witaj Mario:) Mam na imię Marta ... i ten artykuł jest moim gromem z jasnego nieba... dokładnie wczoraj podczas rozmyślania i tzw wewnętrznych analiz samej siebie,jadąc autem wpadła mi myśl, że może powinnam zapisywać moje przemyślenia.. to takie dwie twarze Marty...jedna dokładnie jak według Ciebie Marta a druga twarz to Maria....nawet pojawiła mi się w myśli wizja okładki ....Potem wieczorem miałam widać jakąś "energetyczną dostawę" bo poczułam się bardzo silna i pewna tego co się zadziało w moim ostatnim roku,poczułam pewność ,że to co zrobiłam to było dla mnie najlepsze choć nie najłatwiejsze.Wreszcie poczułam,że mogę góry przenosić :) a dzisiaj Twój artykuł.... teraz wiem, że moja Marta zobaczyła Marię, a Maria wiedziała już dawno, że Marta ją zobaczy....
    Dziękuję za ten artykuł ,bardzo dziękuję :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witaj, dziękuję za piękny komentarz i podzielenie się tą wspaniałą historią! :) Maria trochę kojarzy mi się z sercem, z jego delikatnością i cichymi słowami prawdy płynącymi z serca... Pięknego czasu podążania za własnym sercem Ci życzę! :)

      Usuń

Zobacz także

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...