sobota, 20 lipca 2013

Światło dla Dusz, miód dla przodków





Od pewnego czasu przylatywały do mnie pszczoły. Intensywnie robiłam właśnie świece rytualne z wosku pszczelego, więc bardzo mnie te wizyty cieszyły. Widziałam w tym rodzaj błogosławieństwa, wsparcia od pszczół dla mojej idei.  Okazało się jednak, że wizyty te miały jeszcze jeden „magiczny” aspekt. 

W wielu tradycjach pszczoły są posłanniczkami od zmarłych, pośrednikami pomiędzy nami a zaświatami. Właśnie w tym czasie zaczęła się domagać mojej uwagi historia z przeszłości mojej rodziny, związana z tragiczną śmiercią mojego Dziadka Kazimierza, jej przyczynami i konsekwencjami. Poczułam, że ta historia i miejsce gdzie to się dokonało – plac Politechniki, gdzie zginął pod tramwajem – wymagają uzdrowienia i że to właśnie jest moje zadanie. 




Przez pewien czas przyglądałam się tej myśli. Żadna ze znanych mi metod uzdrawiania miejsc i historii nie wydawała mi się w pełni adekwatna. Chodziłam po bibliotekach i przeglądałam stare gazety szukając jakiejś wzmianki o tym, obiektywnie dość błahym, wydarzeniu chcąc zrozumieć co się wtedy stało, przeniknąć zasłonę rodzinnej tajemnicy. Bez skutku. Wiedziałam tylko kiedy mam działać. Zbliżała się 62 rocznica tego wydarzenia i czułam, że nieprzypadkowo temat zamanifestował się właśnie teraz. A więc 1 lipca! Miałam spokój, wiedziałam, że właściwa droga do uzdrowienia sama się pojawi. I pojawiła się w pewnym momencie niczym walnięcie obuchem. A jednocześnie jako dość oczywista konsekwencja tego co właśnie coraz intensywniej robiłam. Świece rytualne! Świeca rytualna dla zmarłych, przodków! Światło dla dusz! 


Znam bardzo silne transformujące działanie spirali, świec z plastrów wosku w formie spirali. Szczególnie mocno działa świeca będąca w formie podwójnej spirali, gdzie jedna spirala „wciąga” to co nam nie służy, uwalnia od blokad i starych wzorców, a druga przyciąga na to miejsce to czego pragniemy. Tutaj wiedziałam, że nie o to chodzi, że potrzebuję pojedynczej spirali, ale za to bardzo silnej. Chodzi o uwolnienie dusz, oczyszczenie starych historii, zaleczenie ran. Bilet w jedną stronę, pożegnanie. 




Wszystko zadziało się tak jak miało być. Rytuał sam się pojawił. Powiem tylko, że nigdy tak się nie popłakałam podczas pracy ze świecami rytualnymi ;) Niezwykła ulga i uwolnienie… Zrobiłam dwie świece z jednego plastru wosku. Kiedy cięłam plaster pojawił się bardzo silny wgląd. Poczułam jak energia z Ziemi i z Nieba rozdziela się we mnie i wraca „do siebie” i wtedy zrozumiałam, że Śmierć jest Rozdzieleniem! A Życie Połączeniem. To takie proste… Kiedy oddzielamy się, odcinamy od innych, świata, siebie, wtedy kawałek nas umiera. Łącząc się wzmacniamy Życie. I tworzymy Życie.



Najpierw pojechałam na plac Politechniki i tam zapaliłam małą świeczkę tealight, którą także „naładowałam” podczas rytuału. Dwie świece wydzielone z jedności zapaliłam w dwóch rytuałach: nad grobem Dziadka i w domu. Przepięknie wyglądało silne światło świecy na grobie, stabilne mimo lekkich powiewów… No i pytanie: kogo spotkałam przy grobie Dziadka? Oczywiście moją przyjaciółkę Pszczołę! :) A ona mi powiedziała, że rytuał się dopełnił, historia została uwolniona. Brzmi to jak baśń, ale faktycznie od tego czasu pszczoły jakoś przestały mnie odwiedzać. :) Wdzięczność!



Instrukcja obsługi świec rytualnych, czyli też raczej inspiracja do stworzenia własnego rytuału znajduje się tutaj

Przeczytaj  tekst o zasadach kopiowania, zanim wykorzystasz ten materiał.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Zobacz także

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...